Ze werd in een paar jaar tijd moeder van drie kinderen; twee van haar grote liefde Frans en een van hen samen. Imagoconsultant en onderneemster Dyanne Beekman over de grote omwenteling in haar leven: ‘Ik heb het als een mega-ervaring beleefd. Een kindje kwam helemaal niet voor in mijn vocabulaire!’

Zich installerend in een diepe loungebank bij haar hippe en stijlvol ingerichte bedrijf in Breukelen (denk: lichte kleuren, ruwe materialen en geurkaarsen), gaat Dyanne er eens goed voor zitten. Haar assistente brengt een kop verse muntthee op een stylish schaaltje met een chic koekje. Ze vertelt vriendelijk, maar ook streng hoeveel tijd we hebben voor Dyanne door moet naar haar volgende afspraak. Terwijl Dyanne het koekje laat liggen, zet ze de mok aan haar lippen en spreekt ze zelf meteen haar verbazing uit over de grote veranderingen die zich de afgelopen jaren in haar leven hebben voltrokken; van single businessbabe naar moeder van drie kinderen.

“Het krijgen van een kindje en een compleet gezin erbij heb ik als een mega-ervaring beleefd. Ga maar na: een paar jaar geleden was ik nog een meisje dat alleen een hond had. Nu heb ik een partner, zijn er twee dochters uit zijn vorige huwelijk bij gekomen, is mijn bedrijf hard gegroeid én heb ik een zoon op de wereld gezet. Christian is alweer tweeënhalf, maar ik heb nu pas het gevoel dat ik er weer helemaal ben en dat ieder celletje in mijn lichaam op zijn plek zit. Laat ik het zo zeggen, ik herken mezelf weer en heb nu ook pas het idee dat ik mijn lichaam onder controle heb. Ik doe nog iedere dag yoga om mijn lijf in zijn oude vorm terug te krijgen. Tijdens mijn zwangerschap was ik weliswaar niet veel aangekomen, maar na de bevalling had ik dikke armen en vetrolletjes en kon ik niets meer aan, ondanks een volle kledingkast. Wat hormonen en zwangerschap met je lichaam en hoofd doen, is niet niks: je zit echt op een andere planeet. Ik heb daar alleen nooit bij stil gestaan. Waarschijnlijk omdat het voor mij als fulltime werkende vrouw, die alleen maar met de zaak bezig was, helemaal niet vanzelfsprekend was dat ik moeder zou worden. Als je mij dat een aantal jaar geleden had gezegd, had ik je voor gek verklaard. Een kindje kwam helemaal niet voor in mijn vocabulaire.”

Spiraaltje

“De omslag kwam toen ik vier jaar geleden via mijn werk Frans (commercieel directeur C&A Duitsland, red.) tegenkwam. Een keurige man in een pak, heel zakelijk, heel anders. Bovendien was hij groot, bijna twee meter. Ik voelde me een poppedijntje en zag eruit zoals nu; relaxed spijkerbroekje, sneakertjes, een spring-in-het-veld. We hadden totaal geen klik. Maar al snel kwam ik erachter dat we qua denken en strategisch handelen, zakelijk dus, erg op één lijn zaten en werden we goede vrienden. Als ik er nu op terugkijk, was ik natuurlijk allang verliefd op hem. Dat wilde ik alleen niet aan mezelf toegeven, omdat hij op het eerste gezicht niet bij mij paste. Frans heeft behoorlijk achter mij aan gezeten. Toen ik op een gegeven moment de deur op een kier zette, plaatste hij meteen zijn grote voet ertussen en is er iets moois ontstaan.

Het is tussen ons rustig en natuurlijk gegaan. Geen heftige, meeslepende verliefdheid. Eerlijk gezegd had ik het daar ook mee gehad; turbulente affaires met enorme pieken en dalen. Hou op zeg, ik kwam net uit een relatie waarin het met trouw zijn niet goed zat en daar was ik helemaal klaar mee. Maar hoe goed het tussen Frans en mij ook voelde, op een bepaald moment werd ik er wel mee geconfronteerd dat mijn nieuwe liefde al twee dochters had: Sanne en Sophie, zijn kinderen uit een vorige relatie. Dat komt er wel even bij. Ik ging toen goed nadenken hoe leuk ik hem écht vond. Gelukkig klikte het ook tussen zijn kinderen en mij: we zijn intussen heel veel handen op een buik. Zij hebben ook bedacht dat ik niet hun stiefmoeder ben, maar hun ‘liefmoeder’. Zo schattig! Ik had graag deze fotoshoot met het hele gezin gedaan, maar dat wilde hun biologische moeder niet.

Toen we als nieuwbakken gezin waren ‘ingedaald’, zei mijn lief op een gegeven moment dat hij mij het mooiste cadeau wilde geven wat er bestaat. Ik dacht: Leuk, een hond – bleek hij het over een kind te hebben! Ik zei letterlijk tegen hem: ‘Lieverd, dat is echt niet mijn ding. Ik en een kindje!’ Maar hij heeft toen blijkbaar toch iets in mij wakker gemaakt. Niet veel later moest ik naar de dokter om mijn spiraaltje te laten vervangen en zei ik spontaan tegen de arts dat we hem er ook wel uit konden laten. Het zal zo’n vaart niet lopen, dacht ik. Mijn moeder heeft er ook zes jaar over gedaan om mij te krijgen. Vervolgens gingen we een weekendje naar Parijs en patsboem, meteen raak: ik was zwanger. En niet zo’n beetje ook; negen maanden heb ik overgegeven. Ik heb drie keer in het ziekenhuis gelegen omdat ik bleef spugen en zelfs uitdrogingsverschijnselen had. Het was afschuwelijk.”

Lange dagen

“Achteraf denk ik dat het ook niet gezond is om meteen zwanger te raken; al is het natuurlijk wel een megageschenk, begrijp me goed. Het ging alleen te snel. Je moet er eigenlijk al een tijdje naar verlangen om zo aan het idee te wennen. Ik had amper aan het idee kunnen ruíken of het was al zover. Doordat ik zo snel zwanger was, heb ik lange tijd ook niet echt ervaren dat ik een kindje droeg. Mijn zus bracht het eerste rompertje en ik zei: ‘Bewaar het zelf maar tot het zover is.’ Het pretpakket dat je krijgt als je zwanger bent, gaf ik aan mijn moeder. Ik kon het allemaal nog niet bevatten, denk ik. Mijn buik en borsten groeiden wel, maar ik had nog geen contact met de baby. Misschien dat ik daardoor ook te lang met mijn werk ben doorgegaan. Ik kon naar mijn gevoel ook helemaal niet stoppen, omdat ik midden in de opnames van een televisieprogramma zat waarvoor ik lange dagen moest draaien. Ik zat vaak al om vier uur ’s ochtends in de make-up. Dat is al zwaar als je niet zwanger bent. Inderdaad, het ging dus fout. Toen ik op de helft van mijn zwangerschap was, kwam ik weer in het ziekenhuis terecht, waar de doktoren me vertelden dat als ik zo door zou gaan, ik mijn kindje zou verliezen. De keuze was aan mij. Een dag rust en het komt wel goed, dacht ik. Op de terugweg in de auto moest Frans de auto op de vluchtstrook stilzetten, omdat ik weer moest spugen. Toen ik daarna instapte, werd het even heel stil en zei hij: ‘Dit is ook míjn kind Dyanne!’ Ik heb meteen gebeld naar mijn secretaresse en op haar voicemail ingesproken dat ze al mijn afspraken moest afzeggen. Ik voelde me verschrikkelijk; midden in de opnames van een tv-programma eruit stappen! Maar ik had geen keus. Ik wilde niet mijn baby en misschien ook wel mijn man verliezen. Ik kreeg een kindje van de leukste man ter wereld en ik had het mezelf nooit vergeven als het verkeerd was gegaan. De volgende ochtend ging ik vanuit mijn bed mensen bellen, maar kreeg niemand te pakken. Vervolgens stonden mijn ouders voor de deur en kwam de volgende klap. Mijn hele pand in Naarden, met vierhonderd vierkante meter aan kleding, was die nacht leeggeroofd, vertelden ze. In één keer mijn hele bedrijf weg! Altijd kan ik met alles dealen, maar toen wist ik het voor het eerst in mijn leven even écht niet meer.

Ik ben direct in de auto gestapt en stond even later voor een leeg magazijn. Dat was een keerpunt. Er gebeurde iets onwezenlijks; een enorme rust daalde over me neer. Ik moest accepteren dat ik mijn leven niet meer onder controle had en nog maar één keuze had: er zijn voor mijn kindje. En het vreemde is, die rust heb ik sindsdien gehouden. Ik weet nu dat niets mij meer uit balans kan brengen. Het is moeilijk uit te leggen wat dat bewustzijn precies inhoudt. Maar ik kan nu wel zeggen: ‘Mij krijg je niet kapot.’ De periode daarop heb ik me helemaal geconcentreerd op mijn zwangerschap en daar ontzettend van genoten.”

Bewust een ruggenprik

“Mijn bevalling was gelukkig een feestje, echt niets ergs aan. Door mijn voorgeschiedenis stond al vast dat ik in het ziekenhuis zou bevallen. Vond ik prima. Veel vrouwen willen thuis bevallen, in bed of in bad. Nee hoor, niet mijn ding. Ik wilde natuurlijk wel een leuke kamer, geen zaal met allemaal mensen. Op de dag van mijn bevalling stond er in de gang een tas klaar met een geurkaars, nootjes voor mijn lief om het gezellig te maken en een leuk setje om in te bevallen. Dat had ik dagen van tevoren klaargezet. Hysterisch natuurlijk, want ik ben gewoon in een basic shirtje bevallen. Oók hysterisch; via een zij-ingang werd ik het ziekenhuis in gereden. Ik bedoel: who the fuck is Dyanne Beekman!?

Ik heb bewust gekozen voor een ruggenprik; daarmee put je je lichaam minder uit en ik wilde niet het risico lopen dat ik te lang moest herstellen. Ook omdat ik een eigen toko heb en snel weer op krachten wilde zijn.

Dat het een jongetje zou worden, wisten we al. Helemaal leuk, want naast twee meiden is het fantastisch om samen iets totaal anders te krijgen. Zijn naam heb ik bedacht en Frans meldde vervolgens dat zijn opa ook Christian heette. Toen ik het mijn ouders vertelde, zeiden ze dat het ook de naam was van mijn eigen opa die al gestorven was toen ik werd geboren. Heel wonderlijk is dat Christian altijd wil dat ik even de foto van opa die bij ons aan de muur hangt, aanraak. Toch bijzonder! Voor zijn geboorte noemde ik hem al bij zijn naam. Dat was een tip van een vriendin om zo al een band op te bouwen met je ongeboren kindje. Hij was dus al mijn vriendje dat er helemaal bij hoorde. Maar toen hij net was geboren en op mijn buik werd gelegd, had ik een paniekmoment; ik herkende hem helemaal niet. Ik zei tegen Frans: ‘Neem jij hem, alsjeblieft!’ Gelukkig deed hij dat niet. Het volgende moment pakte Christian mijn duim en opeens waren we voor eeuwig met elkaar verbonden… Van dat handje dat mijn duim pakt, is een foto gemaakt: een mooi visueel moment, dat ik altijd bij me draag.”

Goede doel

“En dan ben je ineens moeder. Heel apart. Ik heb het mooiste, makkelijkste en liefste kindje wat je kunt bedenken en we hebben al honderdduizend foto’s gemaakt, maar eigenlijk kan ik niet wachten tot hij wat ouder is en beter kan aangeven wat hij wil en denkt. Gelukkig is hij intussen alweer tweeënhalf en begint het nu te komen. Ik verheug me erop dat hij zijn willetje kenbaar kan maken en ik gesprekken met hem kan voeren. Of dat ik met hem op reis kan gaan. Als Sanne en Sophie tien zijn, neem ik ze mee naar Parijs. Ook aan Chris wil ik de wereld laten zien, een wereldburger van hem maken. Toen hij drie maanden was, zat hij al in het vliegtuig naar de wintersport, hij heeft al meer stempels in zijn paspoort dan menig volwassene.

Chris is het allermooiste cadeau wat ik in mijn leven heb mogen ontvangen. Er is een extra poort in mijn hart opengegaan. In onze tuin hebben we een vijver waar een eend dertien jongen kreeg, uiteindelijk bleven er maar twee eendjes over. Huilen, huilen, huilen – ik kon dat totaal niet handelen. Het moederschap heeft me nog emotioneler gemaakt dan ik al was. Nu ik langzaamaan iets meer tijd en ruimte heb en alles op zijn plek is gevallen, wil ik wat gaan doen voor andere moeders en het goede doel. Ik heb een vrouw leren kennen van de stichting Care for Family. Deze stichting geeft praktische hulp aan kansarme gezinnen en personen die om wat voor reden dan ook in de financiële problemen zijn geraakt. Bijvoorbeeld aan moeders die hun kind geen melk kunnen geven of die hun kind geen leuke kleding kunnen geven. Ik ga Care for Family ondersteunen zodat ze landelijk dekking krijgen.”

Tijd voor jezelf

“Mijn leven draaide altijd om mijn werk; je had eerst de Beekman Group, daarna een hele tijd niets en vervolgens de mensen in mijn directe omgeving. Nu staat mijn gezin dik op de eerste plaats. Tegelijkertijd is mijn werk nog altijd belangrijk voor me; the sky is wat mij betreft nog steeds the limit. Dat is weleens lastig combineren met een gezin. Ik wil graag bij mijn kind zijn, maar heb ook behoefte aan tijd voor mezelf en voor mijn bedrijf. Omdat moeder zijn ook loslaten betekent – je weet nooit hoe lang je bij elkaar zult blijven; ik kan ziek worden, doodgaan, noem maar op – probeer ik Christian eraan te laten wennen dat ik soms weg ben. Ook voor mijn relatie maak ik bewust tijd vrij. Af en toe moeten we gewoon even met z’n tweeën zijn; kaarsjes aan, glaasje wijn en tijd hebben voor elkaar. Zo blijf ik in balans. Daar gaat mijn lifestyleboek ‘No 1’ ook over; hoe je het maximale uit jezelf haalt. Vroeger wilde ik in alles het perfecte meisje zijn. Dat heb ik losgelaten, ik doe dingen op mijn manier. En als je me dan niet aardig vindt; jammer. Dan zijn we gewoon niet voor elkaar bestemd. Je eigen pad kiezen is ook iets wat ik Christian wil bijbrengen. Ik weet zeker dat hij dan een gelukkig mannetje zal worden.”

Over Dyanne

naam: Dyanne Beekman (39) geboren: 2 mei 1972 gezin: woont samen met vriend Frans ten Berge, zijn dochters Sanne (9) en Sophie (7) en hun zoon Christian Fransiscus Guido (10 augustus 2009). Carrière: Beekman Group is het bedrijf van Dyanne. Het bestaat zestien jaar en is ontstaan uit Beekman Styling, dat Dyanne oprichtte vanuit haar activiteiten als styliste van BN’ers. Inmiddels heeft het bedrijf vier divisies: de kledinglijnen, bedrijfskleding, events Fashion in Focus, trainingen & advies. Vorig jaar verscheen haar boek ‘No 1’. Half februari ligt de eerste DYANNE ‘jas tot tas’-collectie in de winkel. Meer info op www.dyanne.nl.

Interview: Jeroen Mei/ Foto’s: Julius Rooymans/ Styling: Tamara Botter for Beekman Group/ Visagie: Anita Meerveld, Elles Nijkamp

Dat jíj naar zwangerschapsyoga of -haptonomie gaat, daar kijkt niemand van op. Maar wat doet híj, behalve die ene partneravond? Deze drie vaders wilden zich grondig voorbereiden en gingen op zwangerschapscursus.

Gertjan (47) is getrouwd en zelfstandig ondernemer. Hij heeft een zoon (20) en dochter (19) uit een eerder huwelijk. toen zijn huidige vrouw Marije (36) zwanger was van zoon Tibbe (nu 6 maanden), volgde hij samen met haar een cursus zwangerschapshaptonomie.

Gertjan: “Tibbe reageert goed op mij, vanaf het begin heb ik al goed contact met hem. Misschien komt dat wel door de zwangerschapshaptonomie, wie zal het zeggen. Marije en ik hebben wel even getwijfeld of we überhaupt naar de cursus zouden gaan. Allebei hadden we het boekje ‘Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt’ van Kluun gelezen. Daarin staat een hilarisch hoofdstuk over hapto ‘open van onder’ Jos. We waren op z’n zachtst gezegd een beetje sceptisch en hadden samen allerlei lachwekkende taferelen à la hapto Jos zitten doornemen. Toen Brigitte het tijdens de eerste avond prompt had over ‘open van onder’ moesten we dan ook ontzettend lachen. Na onze uitleg was het ijs tussen Brigitte en ons gelukkig snel gebroken.

Hoewel ik zwangerschapshaptonomie – dat ons was aanbevolen door een kennis – in eerste instantie een beetje zweverig vond, was dat gelukkig helemaal niet het geval. De haptonomie was voor mij echt een rustpunt, een moment waarop mijn vrouw en ik met elkaar en de baby bezig waren. Ik merkte dat ik met muziek en door aanraking van de buik echt contact maakte met de baby. Die reageerde op wat ik deed, en dat maakte het voor mij de moeite waard. De cursus ging ook over praktische zaken: hoe ga je met kwaaltjes om? Wat kun je als man doen om de bevalpijn te verlichten? Als Marije bijvoorbeeld een harde buik had en ik legde mijn handen op haar rug, dan reageerde de baby daar meteen op, heel bijzonder.

Door de cursus heb ik de zwangerschap van Tibbe een stuk bewuster meegemaakt. Je maakt al contact met de baby terwijl die nog in de buik zit. Daardoor ben je gevoelsmatig eerder vader en is het makkelijker om aan de baby te wennen als die er eenmaal is. Ik kon natuurlijk goed vergelijken, omdat ik bij de eerste twee geen zwangerschapscursus heb gevolgd. Toen voelde ik me erg machteloos. Natuurlijk kun je makkelijk lacherig worden als het gaat over ‘open van onder’, over ontspannen de bevalling ingaan en over uitdrukkingen als ‘het kind gaat van de glijbaan’, maar uiteindelijk heb ik veel aan de cursus gehad. Weten waar je aan toe bent en hoe de bevalling zal verlopen, helpt enorm. De beste tip die ik kreeg? Contact blijven maken met elkaar. Je vrouw af en toe diep in de ogen kijken en met elkaar bezig zijn. En dat betekent bijvoorbeeld ook een hand op haar onderrug leggen om tegendruk te geven.

Uiteindelijk konden we een groot deel van de voorbereidingen niet in de praktijk brengen, omdat de bevalling zo snel ging. Iets te snel, als je het mij vraagt. Het voelde alsnog alsof het ons overkwam. Vanwege het Hellp-syndroom was mijn vrouw opgenomen in het ziekenhuis. De bevalling mocht dus niet te lang meer op zich laten wachten. Na twee dagen werd geprobeerd de baarmoedermond week te maken, dat werkte niet. Maar toen Marije net voor middernacht in bad mocht, braken haar vliezen spontaan. Binnen drie kwartier zat ze op vijf centimeter ontsluiting en twee uur ’s nachts werd Tibbe geboren.”

*****

Vegard (37) is getrouwd met elise (34) en zelfstandig ondernemer. Hij volgde zowel bij de eerste zwangerschap van dochter Elina (21 maanden) als bij de tweede (uitgerekend in februari) de cursus aanpakken voor aanstaande Vaders.

Vegard: “Het was mijn vrouw die me attendeerde op het bestaan van de cursus. Zelf was ik er niet zo mee bezig. Deze cursus kostte niet zoveel tijd en sprak me inhoudelijk ook nog eens aan. Dat de cursus werd gegeven door een mannelijke verloskundige vond ik een groot pluspunt. Een man begrijpt een andere man beter en hij weet als verloskundige natuurlijk precies wat er gaat gebeuren. De cursus is feitelijk en no-nonsense, er wordt duidelijk en eerlijk verteld dat bevallen keihard werken is, dat het veel pijn gaat doen, de harde realiteit.

Een van de beste tips die ik heb gekregen, is om een beetje streng te zijn tijdens de bevalling, vastberaden. Het helpt niet om steeds lief te zijn. En als het lukt: wat humor op z’n tijd doet wonderen en helpt om te ontspannen. Ik wilde vooral graag leren hoe ik mezelf nuttig zou kunnen maken, ik wilde Elise op een goede manier kunnen steunen. Puur praktisch dus. Ik heb het er niet met veel mensen over gehad, alleen met een paar vrienden die ook kinderen hebben. Ze vonden het eigenlijk wel jammer dat zijzelf geen cursus hadden gevolgd ter voorbereiding.

Volgens mij beseffen veel mannen niet dat ze een belangrijke rol kunnen spelen tijdens de bevalling. De meesten denken er ook niet zo over na, ze hebben een houding van ‘we zien wel hoe het loopt’. Dat was voor mij ook zo, maar nadat ik de cursus had gevolgd, was ik blij met mijn goede voorbereiding. Tijdens de cursus werd immers verteld dat je het als verloskundige meteen merkt aan een vrouw als de man het niet meer trekt of in paniek raakt. Zij heeft het dan ook moeilijker. Elina werd vijf dagen voor de uitgerekende datum geboren. We waren maar net op tijd in het ziekenhuis, het ging heel snel. Mede daarom is het goed geweest dat ik de cursus heb gevolgd. Zo wist ik wat ik moest doen en raakte ik niet in paniek.

Elise had de nacht ervoor wat buikpijn gehad, maar had niet het idee dat de bevalling zich al aandiende. Die ochtend moest ik naar een vergadering. Later die ochtend belde ik op om te vragen hoe het met haar ging. Aan haar stem hoorde ik dat er iets was. Ik stapte in de auto en toen ik thuiskwam en de tijd tussen de weeën opnam, bleken ze al kort op elkaar te komen. We moesten meteen naar het ziekenhuis. Daar aangekomen, bleek Elise al acht centimeter ontsluiting te hebben. Ze had weeën gehad zonder dat ze het echt door had. Kort daarop kwam onze dochter ter wereld. Ons tweede kind kan ieder moment geboren worden.

Met de tweede zwangerschap ben ik minder bezig geweest. Las ik bij Elina nog over de ontwikkeling van week tot week, nu heb ik dat niet meer gedaan. Wel heb ik opnieuw de cursus gevolgd, als een soort opfriscursus en omdat ik het leuk vond om weer ervaringen te delen met mannen die in hetzelfde schuitje zitten. Samen met Elise ben ik ook naar de partneravond van ‘haar’ zwangerschapscursus Zwanger Actief geweest, heel klassiek. Of je er veel aan hebt als vader in spe? Eigenlijk was er weinig uitleg, alleen maar hoe je kon masseren tijdens de bevalling. Al zit een vrouw daar volgens mij helemaal niet op te wachten! Ik ben er tijdens de bevalling in elk geval niet aan toegekomen.

Zenuwachtig voor de bevalling ben ik eigenlijk nooit geweest. Wel vond ik de allereerste week alleen met de baby behoorlijk eng. Die periode is toch een soort ‘panic attack’, bijvoorbeeld als de baby niet goed wil drinken. Ik zou het eigenlijk wel prettig vinden om na een tijdje een terugkomavond te hebben van de cursus, gewoon om ervaringen uit te wisselen.”

*****

Desmond (39) is verkoper binnendienst. Hij volgde samen met zijn vrouw Quinta (36), en drie andere stellen, de cursus Samen Bevallen toen Quinta zwanger was van dochter Beau (3). Bij zoon Sed (1) volgde hij geen cursus meer.

Desmond: “Ik volgde de cursus in de eerste plaats voor Quinta. Zij wilde graag samen iets doen. Natuurlijk hoopte ik er zelf ook iets van op te steken. Quinta verwachtte wellicht dat ik bij de bevalling zenuwachtig en gestresst zou zijn en hoopte dat de cursus dat probleem zou tackelen. Tot het laatste moment hebben we nog getwijfeld of we zouden gaan. We zagen onszelf al liggen op dat matje, samen met al die anderen. Bang dat we onze tijd gingen verdoen en dat alles gericht zou zijn op de vrouw: puffen en nog meer puffen en verder heel negatief, zo van ‘dat mag je wel eten en dat niet’. Tijdens de eerste cursusavond bleek het gelukkig een doemscenario te zijn. Het was meer een soort theekransje in een huiskamer, maar dan over bevallen. Heel gezellig, eigenlijk. En ondertussen pikte ik veel informatie op. Nooit geweten wat voormelk is, maar dat wist ik na die cursus wel. Het ging ook over weeën en wat er allemaal kan gebeuren tijdens een bevalling. De avonden vlogen voorbij. Doordat de cursus wekelijks was, kon je ook prima even de week doornemen.

Wat ik in elk geval heb geleerd is dat het clichébeeld van mannen dat het allemaal alleen maar om puffen zou gaan, helemaal niet klopt. Er komt een hoop meer kijken bij een bevalling, en daar kun je als man ook een rol in spelen. Mannen onder elkaar doen vaak een beetje lacherig, dat is vooral stoerdoenerij. Dat merkte ik ook aan de vrienden en collega’s die ik vertelde over mijn plannen om een zwangerschapscursus te volgen. In het mannenbedrijf waar ik werk, kreeg ik reacties als: ‘Dat moet je helemaal niet doen, dat is toch een vrouwenzaak.’

De eerste bevalling was een zware. Het begon vrijdagavond met lichte weeën, zaterdagavond werden ze heftiger. Zaterdagnacht daalde de hartslag na het breken van het vruchtwater en moesten we per ambulance naar het ziekenhuis. Daar werd op zondagmiddag om 12.18 uur Beau geboren. Uiteindelijk werd ze gehaald met een vacuümpomp.

Al met al heb ik veel aan de cursus gehad. Het was goed om te weten wat ik kon verwachten van de bevalling. Natuurlijk kun je ook een boek lezen, maar ik ben niet zo’n lezer. Overigens, als ik toch een boek zou moeten lezen, dan zou

het er een zijn over de negen maanden ná de bevalling. Alles draaide om de baby, ik stond er een beetje buiten. Ik had bij de eerste ook niet meteen het gevoel dat ik vader was. Dat kwam pas toen ze ging praten.

Bij ons tweede kind heb ik geen cursus meer gevolgd, Quinta wel. Ik vond dat ik goed genoeg voorbereid was, wist door onze eerste én door Samen Bevallen hoe alles in zijn werk ging en dat gaf voldoende vertrouwen. In tegenstelling tot de eerste bevalling was ik de tweede keer niet zenuwachtig, ook omdat we besloten in het ziekenhuis te bevallen. Het was vooral spannend omdat de baby in het vruchtwater had gepoept en de hartslag iets minder werd. Maar de weeën kwamen al snel regelmatig en binnen vijf keer persen was Sed er, puffen was bijna niet nodig.

De bevallingen gingen totaal anders. Bij de eerste was Quinta in zichzelf gekeerd en had ze meer aan de potige zuster die ze kon fijnknijpen, dan aan mij. Ik merkte toen ook dat humor niet werkte. Wat wel werkte, waren de rugmassages en meepuffen. Bij de tweede bevalling had ik sowieso meer contact met Quinta. Twee maanden na de bevalling was er een terugkomavond. Gezellig, maar omdat het nu vooral over borstvoedingsperikelen ging, vond ik het meer een vrouwending.”

Cursusinfo

Samen bevallen

Hoe? Negen wekelijke cursusavonden van twee uur en een terugkomavond na de bevalling. Met partner. Info: www.samenbevallen.nl

Verkorte weekendcursus Samen Bevallen
Waar? Egmond aan Zee Hoe? van vrijdag tot zondagmiddag. Met partner. Info: www.samenbevallen.nl

Aanpakken voor Aanstaande Vaders
Waar? Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht, Antoniusziekenhuis in Nieuwegein en verloskundigenpraktijk De Schoot in Haarlem. Hoe? Twee avonden van tweeenhalf uur. Alleen voor vaders (in spe). Info: www.vadercursus.nl

Haptonomische Zwangerschapsbegeleiding
Hoe? Per individu/paar verschillend Info: www.vhzb.nl

Interviews: Saskia Verduijn-Deurenberg/ Illustraties: Sevenmine

Ben je de pluizige haardos van je peuterdochter zat en weet je echt niet wat er nog meer meer kan dan dat eeuwige schuifje opzij?

Voor een paar schattige knotjes heb je niet meer nodig dan deze video, een kam en een paar kleine elastiekjes. En het lastigste: een peuter met een paar minuten geduld.

Bekijk hier het filmpje.

We zijn allemaal gewend aan kinderen die vanaf de slaapverdieping mamaaaaaaa roepen, maar zo’n schellenkoord is natuurlijk een elegantere manier van aandacht krijgen!

Maak nu zelf zo’n prachtige toevoeging aan de kinderkamer.

.Dit heb je nodig:

• potlood/tekenpapier
• stuk lint van ongeveer 1.20 m
• houten kralen (met groot gat)
• lapjes vilt
• kattenbel
• houten ring
• watten
• garen

(alles is verkrijgbaar bij hobbywinkels of op de markt)

Zo maak je het:

Teken met potlood op tekenpapier de vormpjes die je wil gaan maken van vilt. Knip ze vervolgens uit en leg ze op het vilt. Knip dan de vorm na van vilt. Herhaal dit, zodat je van ieder vormpje een tweede hebt.

Leg nu één vormpje op tafel. Leg daar het lint overheen. Leg daarop een bolletje watten. Leg daar weer op het tweede (zelfde) vormpje. Naai nu met de hand het vormpje rondom dicht. Zodat het lint dus tussen twee gelijke vormpjes in vast komt te zitten. Rijg vervolgens een kraal aan het lint.

Herhaal bovenstaand net zo lang tot het koord lang genoeg is. Bind onderaan de houten ring (of een mooie kraal) en het kattenbelletje. Zo rinkelt het koord leuk.

We zijn de afgelopen tijd vertrouwd geraakt met de berichten die AMBER Alert Nederland uitzendt als er een kind vermist is.

Omdat je niet altijd de radio of televisie aan hebt staan, is er nu een iPhone App waarmee je het laatste nieuws meteen als een push-bericht binnenkrijgt op je telefoon. Ook kun je een overzicht krijgen van de op dat moment vermiste kinderen.

Minstens zo interessant is dat je in de App ook een foto en de kenmerken van je eigen kinderen kunt opslaan. Mocht je kind onverhoopt ooit vermist raken, bijvoorbeeld op een druk strand of in een winkel, dan kan de foto van het kind door de ouder snel worden doorgestuurd. Naar de politie, maar ook bijvoorbeeld de strandwacht of beveiliger ter plaatse.

We hopen dat je hem nooit nodig zult hebben, maar better be safe than sorry!

De app is hier te downloaden: http://www.amberalertnederland.nl/Redirect.aspx?phone=iphone

Speciaal voor de allerkleinsten heeft lingerie-icoon Marlies Dekkers een rompertje ontworpen geïnspireerd op haar Muze-collectie.

Deze maand maken wij liefst 25 moeders blij met dit unieke rompertje!

.

Al jaren fan van marlies|dekkers?

Verwen dan nu je baby met dit unieke marlies | dekkers-rompertje. Nog niet bekend met marlies|dekkers? Grijp dan je kans om kennis te maken met dit internationaal succesvolle lingeriemerk.

Hoe kan ik meedoen?

Vul hier het winformulier in en wie weet draagt jouw kleine fashionista straks zo’n hip rompertje van marlies|dekkers!

Belangrijk! Vergeet niet om in het winformulier bij het veld ‘oplossing’ in te vullen welke maat én kleur romper je wenst.

Het rompertje is verkrijgbaar in blauw of roze in de maten 50/56, 62/68, 74/80 en 86/92. Het is gemaakt van 95% katoen en 5% elastaan.

Meer informatie

Bezoek de webshop op www.marliesdekkers.com/shop. Kijk op www.marliesdekkers.com/babyfashion voor een overzicht van alle verkooppunten.

Ook deze maand verloot Kinderen een leuke prijs onder haar abonnees. Vijf gelukkige prijswinnaars ontvangen een Nuna buggy! Weten of jij gewonnen hebt?

Onderstaande lezeressen krijgen binnenkort een Nuna buggy in de kleur licorice toegestuurd. Gefeliciteerd!

Nog geen abonnee?

Wil je volgende keer ook kans maken op een mooie prijs? Neem een abonnement op Kinderen en profiteer van een flinke korting: nu 7 nummers voor € 22,50! Bekijk hier de aanbieding!

Neem nu een jaar-abonnement op Kinderen en krijg de Davos houten slee (inclusief rugsteun voor de kleintjes en een handig trektouw) helemaal gratis!

Klik hier voor meer informatie.

Na het succes van talentenshows voor volwassenen, worden we nu ook overspoeld door televisieprogramma’s met jongere deelnemers.

Deze week in ‘Mijn kind is een talent!’ bij Debat op 2 aandacht voor de minderjarige deelnemers aan Junior Masterchef, The voice kids, junior dance en Holland’s got talent.

In deze uitzending wordt door ouders en deskundigen gediscussieerd over hoe om te gaan met kinderen en hun talent. Vragen als ‘hoe zie je het?’, ‘wat doe je ermee als ouder?’, ‘hoe motiveer je een kind op de juiste manier om iets te doen met zijn of haar talent?’ en ‘hoe om te gaan met het idee dat je kind toch niet zo talentvol is?’.

Kijk ook naar Debat op 2, morgen (zaterdag) om 21.10 uur op Nederland 2.

Benieuwd hoe de Modespecial wordt gemaakt? Kinderen geeft een kijkje achter de schermen.

Klik hier om het filmpje te kijken.

Vanaf 7 februari in de winkel als extra bij Kinderen.