Nee! Lust ik niet!
17.04
“Eén hapje maar, proef nou eens”, smeek je. Maar je dreumes houdt de lippen stijf op elkaar… typisch een geval van neofobie. Uit angst voor het onbekende vindt je kind iets bij voorbaat al niet lekker.
Niks om je zorgen over te maken, want drie op de vier kinderen heeft er last van en het gaat vanzelf weer over. Een kind tot een jaar eet vaak alles. Omdat kinderen eten nodig hebben om te groeien, lijkt de smaak van minder belang. Met vijftien maanden komt je kind in een fase waarin eten niet meer belangrijk is. Andere dingen krijgen voorrang, zoals spelen, ontdekken, lopen… Je kind groeit ook niet meer zo hard als in het eerste jaar, ze hebben eten als brandstof minder nodig. En een kind tussen de vijftien en de achttien maanden, realiseert zich wat er op het bord ligt. En dat hij of zij zelf kan bepalen of het wil eten. De gevreesde 'nee-fase' breekt aan.
Slecht of niet eten duurt meestal tot een kind ongeveer tweeënhalf is. Tot die tijd is het belangrijk dat je wel verschillend eten blijft maken én aanbieden. Eet zelf ook gevarieerd terwijl je kind dat ziet. Zien eten, doet eten.
Veel kinderen willen eten wat hun ouders eten. Laat ze dus vooral met de pot mee-eten. Een kind ouder dan een jaar mag alles hebben.
Zorgen maken is niet nodig. Over het algemeen eet een kind alleen de warme maaltijd slecht. Om te groeien krijgt hij of zij de rest van de dag voldoende binnen. Zolang je kind goed groeit, levendig is en lekker speelt, is er niets aan de hand.
Dring nooit eten op aan je kinderen. Dat heeft geen zin. Het is een strijd die je altijd verliest. Je kunt een kind namelijk niet dwingen om te eten. Je kunt er wel voor zorgen dat het gezellig blijft aan tafel. Dus niet eten? Prima, dan niet. Gewoon negeren.
Een kind dat niet wil eten kan stressvol zijn. Maar onthoud dat het over gaat. In 99 procent van de gevallen gaan kinderen écht weer eten. Als je het goed aanpakt. Het grootste probleem is dat veel ouders uiteindelijk tóch tegemoet komen aan hun kind.
De eerste ontmoeting met smaak is al in de buik. Wat jij tijdens de zwangerschap eet, proeft je kind ook. Dus hoe gevarieerder je eet, hoe meer je kind later lust. Kinderen moeten over het algemeen gemiddeld tien keer een product proeven voor ze het lekker vinden. Of voordat ze concluderen dat ze iets vies vinden. Want dat kan natuurlijk ook.
Bijna alle kinderen zijn van nature dol op zoet. Maar uiteindelijk zullen ze ook bittere en zure smaken leren waarderen. Het grappige van smaakontwikkeling is dat het je hele leven doorgaat. Denk aan brie, olijven, of wijn. Allemaal smaken die je vast zelf ook op latere leeftijd hebt leren waarderen. En nu nog, hoe oud je ook bent, kun je ineens een nieuwe smaak aangenaam vinden.
Slecht of niet eten duurt meestal tot een kind ongeveer tweeënhalf is. Tot die tijd is het belangrijk dat je wel verschillend eten blijft maken én aanbieden. Eet zelf ook gevarieerd terwijl je kind dat ziet. Zien eten, doet eten.
Veel kinderen willen eten wat hun ouders eten. Laat ze dus vooral met de pot mee-eten. Een kind ouder dan een jaar mag alles hebben.
Zorgen maken is niet nodig. Over het algemeen eet een kind alleen de warme maaltijd slecht. Om te groeien krijgt hij of zij de rest van de dag voldoende binnen. Zolang je kind goed groeit, levendig is en lekker speelt, is er niets aan de hand.
Dring nooit eten op aan je kinderen. Dat heeft geen zin. Het is een strijd die je altijd verliest. Je kunt een kind namelijk niet dwingen om te eten. Je kunt er wel voor zorgen dat het gezellig blijft aan tafel. Dus niet eten? Prima, dan niet. Gewoon negeren.
Een kind dat niet wil eten kan stressvol zijn. Maar onthoud dat het over gaat. In 99 procent van de gevallen gaan kinderen écht weer eten. Als je het goed aanpakt. Het grootste probleem is dat veel ouders uiteindelijk tóch tegemoet komen aan hun kind.
De eerste ontmoeting met smaak is al in de buik. Wat jij tijdens de zwangerschap eet, proeft je kind ook. Dus hoe gevarieerder je eet, hoe meer je kind later lust. Kinderen moeten over het algemeen gemiddeld tien keer een product proeven voor ze het lekker vinden. Of voordat ze concluderen dat ze iets vies vinden. Want dat kan natuurlijk ook.
Bijna alle kinderen zijn van nature dol op zoet. Maar uiteindelijk zullen ze ook bittere en zure smaken leren waarderen. Het grappige van smaakontwikkeling is dat het je hele leven doorgaat. Denk aan brie, olijven, of wijn. Allemaal smaken die je vast zelf ook op latere leeftijd hebt leren waarderen. En nu nog, hoe oud je ook bent, kun je ineens een nieuwe smaak aangenaam vinden.
