Landelijke bekendheid verwierf Jenny Smit (28) door de realitysoap van haar broer Jan als de ’zus van’. In Sterren op het ijs danste ze de sterren van de hemel, maar in het dagelijks leven werkt ze als producer van televisieprogramma’s.
In mei 2010 werd zoon Jur geboren. Huisje, boompje, beestje in good old Volendam.
Schoonmoeder Nel staat met de fiets voor de deur. Op de achtergrond staat Nijntje de Musical op. “Vaste prik, elke ochtend. Het is nijntje voor, nijntje na. Naar de Teletubbies kijkt hij niet meer om.” Jenny verschoont tussendoor een luier, Jur duwt een rozijntje in een houten plank van de vloer en showt zijn koprol. Koffie aan de keukentafel in het centrum van Volendam. Halverwege het interview belt tante Monique: of ze Jur kan oppikken voor een tripje naar de eendjes.
“Aan oppas voor Jur geen gebrek: mijn zusje Monique woont om de hoek, mijn schoonouders op een steenworp afstand en mijn ouders vijf minuten hier vandaan. Ik heb Jur opgegeven voor de crèche, twee ochtendjes spelen, maar zowel mijn moeder als schoonmoeder protesteerden: ‘Niet op de dag dat hij normaal gesproken bij mij is!’ Onder de buren heeft Jur ook fans. Als ik tien minuutjes weg moet, is het geen probleem om hem even te droppen.
Monique gaat op donderdag naar mijn moeder toe, want dan is Jur daar. Ze kan geen dag zonder ’m: ‘Jenny, heb je geen oppas nodig?’ Haar vriend, oom Jeffrey, speelt bij FC Volendam. Hij kan voor Jur ook niet meer stuk, want hij voetbalt altijd met hem. Ze hebben nog een hondje ook, Sky. Met al die lieve mensen om hem heen heeft Jur een superleven – al zeg ik het zelf… Ik zou zó met hem willen ruilen.
Laurens en ik zijn al tien jaar samen, we kennen elkaar heel cliché uit het café. Maar vlak na onze eerste ontmoeting brak de nieuwjaarsbrand uit. De kroegen waren gesloten, hij had een nichtje verloren; er was te veel gebeurd, we zagen elkaar maanden niet. Die zomer werkte ik twee maanden in een discotheek in Torremolinos, maar toen ik terugkwam uit Spanje was het raak. In 2009 trouwden we in Volendam. Samenwonen, trouwen, een baby: de klassieke volgorde.
Een kinderwens had ik altijd al, ik dacht zelfs dat ik veel jonger moeder zou worden, rond mijn tweeëntwintigste. Het idee! Ik was er toen nog helemaal niet aan toe. Een paar jaar geleden barstte de babyboom los in mijn vriendengroep en kwam ik zwanger terug van onze huwelijksreis. Maar dat ging mis. Ik moest enorm huilen, maar een dag later was ik weer aan het werk.
Ik ben realistisch: het vruchtje zal niet goed zijn geweest en de natuur greep in. Het gebeurt één op de vier vrouwen en als je erover praat, merk je dat veel zwangeren het overkomt. Ik verloor het vruchtje zelf, het was geen traumatische ervaring voor me. Ik dacht: Ik weet nu dat ik zwanger kan worden, ik had het acht weken bij me, tot zover gaat het goed. Bij de eerstvolgende controle was ik alweer zwanger, van Jur.
Lees de rest van het interview in de Kinderen van februari 2012!
Hallo,
ik heb het intervieuw in het blad gelezen. Lang heb ik getwijfeld of ik een reactie zou schrijven. Jenny vertelt in het intervieuw dat het niet bestaat dat kinderen niet willen eten. Breng ze maar een week bij haar en het probleem is opgelost. Wat ontzettend fijn als dat werkt voor je kind en je kind dus lekker eet.
Waar wel aan voorbij wordt gegaan is dat er genoeg kinderen na de geboorte op een intencive care belanden en daar sondevoeding krijgen. Deze kinderen hebben veel langer problemen met het leren eten zowel qua hoeveelheid als structuur. Als ouder ben je dan blij dat ze uiteindelijk iets willen eten ook al is dat lang niet volgens de standaard boekjes. Een opmerking als niet zeuren hap, proef en slik schiet bij mij dan in het verkeerde keelgat.
Met vriendelijke groet,
Ellen
Tja Ellen, niet iedereen maakt zoiets mee en kan daar dan ook iets vanaf weten. Je moet niet jouw normen proberen aan een ander op te leggen. Jammer dat je zoiets mee hebt gemaakt, het is gelukkig niet standaard.
Je komt zielig over, da’s vast niet je bedoeling. Niet meer doen dus!
Beste Ellenl, Hier ook een prematuur meisje rondlopen, die 3 mnd te vroeg was. Ze doet t geweldig, kreeg met de KS geen handleiding bij, dus heb ook geen boekje nodig! Wij genieten van haar zoals ze t doet! Super geweldig, niks geen problemen! En dat is waar dit intervieuw om draait, genieten van je kind! Ik zou zeggen…. Ellen geniet van de mooie momenten van je kind
Elk kind heeft momenten dat ie niet wil eten…. Is niet erg 