Het jaar 2010 was een emotionele rollercoaster voor Isabelle Brinkman. Aan het begin van het jaar verloor ze haar moeder aan kanker, aan het eind van het jaar werd ze voor het eerst zelf moeder.
We interviewden Isabelle over het moederschap en haar relatie met vriend Rick: “Over Sydney’s opvoeding hebben we geen vastomlijnde plannen.”
Mijn zwangerschap kwam als een verrassing. Het was gewenst en gepland, maar ik verwachtte niet dat het zo rap zou gaan. Ik was moe, misselijk, niet lekker, maar
ik was er heilig van overtuigd dat het verdriet was: drie weken eerder verloor ik mijn moeder. Een vakantie naar Thailand werd afgeblazen vanwege de aswolk, dus pakten
mijn vriend Rick en ik de auto naar Frankrijk. Over die slingerweggetjes door Bretagne, wat wás ik misselijk.
Op het strand zocht ik schelpjes en mijn vriend maakte foto’s. Hij zei: ‘Sorry hoor, maar je voorgevel heeft behoorlijk veel volume, het valt me op dat je sigaretten opsteekt en meteen uitmaakt en je doet uren over een glas wijn. Misschien een zwangerschapstestje?’ Ik verklaarde hem voor gek. In periodes van stress was ik wel vaker overtijd. In
een toilet op het strand deed ik de test. Ik liep terug naar mijn vriend, het woord ‘zwanger’ heb ik niet eens hardop uitgesproken. We huilden allebei, want jeetje wat heftig. Die vakantie was het eerste moment van rust na de dood van mijn moeder. Een break down vakantie, uithuilen, dat was het idee. Daarop kwam, boem, een rem.
Ik was ontzettend blij, maar ook zo verdrietig. Mijn moeder is tweeeneenhalve maand na de diagnose alvleesklierkanker overleden, in totaal is ze vier maanden ziek geweest. Ze wilde zo verschrikkelijk graag oma worden. Achteraf ben ik dankbaar dat ze niet wist dat ik zwanger was, want ze had het nooit gered tot de geboorte van Sydney. Loslaten was voor haar denk ik niet te doen geweest. Pfff, ik had geen flauw idee wat ik moest voelen.
Thuis vertelde ik aan alles en iedereen dat we een baby kregen, maar de voldoening van het vertellen bleef uit, want degene met wie ik het ’t allerliefst deelde, was er
iet meer. De band met mijn moeder was altijd heel sterk, we waren vriendinnen en ik vertelde haar alles. Aan het begin van het jaar verloor ik de belangrijkste vrouw in mijn leven en aan het eind van het jaar kreeg ik de belangrijkste vrouw in mijn leven terug. Daaraan hield ik me vast. Mijn broer Kees-Jan wordt binnenkort ook voor het eerst papa. Twee kleinkinderen die mijn moeder nooit leert kennen. Dat blijft natuurlijk bittersweet.
Nadat de erfenis was afgerond, kreeg ik een bedrag op mijn rekening gestort. Ik ben nog nooit zo ongelukkig geweest met geld. Als mijn moeder nog had geleefd, had ze Sydney vast geweldig gevonden en zou ze haar vreselijk verwennen met mooie spulletjes, daar hield ze van. Zelf ben ik wat praktischer ingesteld. Leuk hoor, een designpakje, maar een hele kast vol? Flauwekul. Ze spuugt het drie keer per dag onder. Met het geld van mijn moeder ben ik naar een kinderkledingwinkel in Voorburg gegaan en heb namens een speciale jurk voor Sydney gekocht, waarvan ik zeker weet dat mijn moeder die ook voor haar had kunnen kopen! ’s Avonds vroeg Rick wat ik die dag had gedaan. ‘Gewinkeld met mijn moeder’, zei ik. Dat deed zeer. De jurk die ik die dag kocht, bewaar ik. Later vertel ik aan Sydney dat ze deze van haar oma heeft gekregen.”
“Mijn zwangerschap was op zich heel relaxed, maar de laatste weken leken door bekkeninstabiliteit een eeuwigheid te duren. Het voelde alsof iemand een mes in mijn rug stak en omdraaide. In die periode ben ik behoorlijk aangekomen, want niks doen, is niets voor mij. Eten uit verveling was voor mij een onbekend fenomeen, maar nu ken ik het hele chipsassortiment van de supermarkt uit mijn hoofd. Ik loop nog bij de fysiotherapeut. De lenige, flexibele Isabelle van vroeger is veranderd in een stijve plank… Nu – bijna een jaar later – kan ik voorzichtig beginnen met sporten. Psychisch was er natuurlijk ook veel aan de hand. Ik was bang dat de baby iets zou meekrijgen van mijn mood swings, als ik bijvoorbeeld moe of depressief was. Ik probeerde het verdriet niet te veel binnen te laten en toch bewust bezig te zijn met de dood van mijn moeder. Van nature sta ik best stevig in mijn schoenen, maar dit was veel om mee te dealen.
Tijdens de controle bij de verloskundige, anderhalve week voordat ik was uitgerekend, voelde ik Sydney bijna niet meer. Dit was voor de verloskundige aanleiding om me ter controle door te sturen naar het ziekenhuis om een hartfilmpje te laten maken. Dit onder het mom ‘better safe than sorry’. Daar bleek dat ze inderdaad te weinig bewoog. Haar hartslag was te hoog in verhouding tot haar beweging. Ze had stress en daarom besloten de artsen dat de bevalling de volgende ochtend zou worden ingeleid. We gingen terug naar huis, mijn tas was al ingepakt, maar het liep net even anders.
Het duurde drie kwartier voordat het kwartje ’s nachts viel; dit is geen hevige rugpijn, dit zijn weeën. Door een enorme sneeuwbui reden we naar het ziekenhuis. Hoe kunnen al die vrouwen dit uren achter elkaar volhouden, dacht ik. In het ziekenhuis bleek ik al veel ontsluiting te hebben. Ik vroeg om pijnbestrijding, zoals afgesproken, maar ze gaven het me niet. Ik geloof dat ik riep: ‘Ik klaag jullie aan!’ De verpleegkundigen namen me in de maling, ik wist het zeker, het waren vast van die Hollanders die tegen pijnbestrijding zijn. Ze vertelden me dat het zo snel zou gaan, dat het geen zin meer had. Ze zeiden: ‘Voordat de anesthesist er is en de prik werkt, is je baby er al.’ Ze kregen gelijk: vijf uur later was Sydney er. Ik heb een weeënstorm gehad. Daar had ik nog nooit van mijn leven van gehoord! Je bent er snel vanaf, maar het is heel intens.”
“Eerlijk is eerlijk: ik liep niet vanaf de allereerste minuut over van moedergevoelens. In het ziekenhuis lag Sydney in zo’n bakje naast mijn bed. Ik ben er echt voor gaan zitten, heb naar haar gekeken en dacht: Moet ik nu niet helemaal warm worden vanbinnen? Ik kon me niet voorstellen dat ze van mij was. Jeetje, is dit het dan? Dat was mijn gevoel de eerste drie maanden. Natuurlijk vond ik Sydney schattig en zorgde ik met alle liefde van de wereld voor haar, maar dat had ik ook voor de baby van de buurvrouw gedaan. Ik denk dat meer moeders dit herkennen, maar eigenlijk mag je het niet hardop zeggen. Dat is taboe. Het flitste weleens door mijn hoofd: Oh god, ik ben toch niet zo’n kille, afstandelijke moeder? Nu weet ik dat het tegendeel waar is. Ik had gewoon even de tijd nodig om de balans te zoeken tussen mezelf en Sydney en om over te lopen van liefde.
Haar volledige naam is: Sydney Mirjam Anna, mijn moeder heette Mirjam en Anna is de naam van Ricks moeder. De naam Sydney kwam ook niet uit de lucht vallen.
Ik had Fay in mijn hoofd, maar op de kinderdagverblijven die we bezochten, vlogen de Faytjes letterlijk om mijn hoofd. De druppel was dat ik langs De Pfaff’s zapte en een van de dochters – die ik vreselijk vind – riep: ‘Allez, Fayke!’ Oké, Fay was over. Jayda was ook een serieuze optie. Tot we de hond uitlieten en er een grote, blonde labrador aan kwam rennen… ‘Jayda!’ Ook klaar. Mijn vriend is geboren in Yallourn, Australië en grapte dat we haar zo konden noemen. Toen was het een kleine stap naar Sydney en dat was vrij snel in kannen en kruiken. Ik heb daar een toptijd gehad, heb er zelfs over getwijfeld om er te gaan wonen. Posh Spice en David Beckham met hun Brooklyn en Paris, de dochter van Michael Jackson, ik had nooit verwacht dat ik mijn kind ook naar een stad zou noemen. Dat mag ik haar later uitleggen…”
Isabelle in het kort
- naam: Isabelle Brinkman
- geboren: 4 april 1972 in Amsterdam
- bekend van: TMF en 3FM. Daarna werkte
ze een tijdje als presentatrice bij SBS
Shownieuws en als redacteur bij diverse
tv-programma’s. Ook was ze dj bij Kink FM
en KXradio. Tegenwoordig hoor je Isabelle
als station voice voor RTL lounge en al
meer dan acht jaar is ze de vaste stem van
hi. Daarnaast spreekt ze commercials en
bedrijfsfilms in.
Lees de rest van het interview in de Lees de rest van de tips in de Kinderen van november 2011!
